Overal in de wereld werd oud en nieuw gevierd. In Nederland voor het laatst met vuurwerk. De laatste oudejaarsnacht vóór het verbod. Dat heeft Nederland geweten! In sommige straten was het geen jaarwisseling maar anarchie zonder ideologie. Vijfhonderd hulpverleners raakten gewond. Bekogeld. Bedreigd. Opgejaagd. Halfgare randdebielen met capuchons, te veel energie en met natte dromen in hun broek, lokten politie in hinderlagen en schoten met zwaar vuurwerk alsof het hun morele recht was. Cobra’s vlogen door de nacht, illegale bommen met te korte lontjes. Twee doden. Drie zwaargewonden. Dat is de balans wanneer je vuurwerk verkoopt aan mensen die zichzelf niet eens kunnen beheersen. In Amsterdam brandde de Vondelkerk af. Een monumentaal pand. Alsof stenen daar iets om geven. De politie noemde het een zware nacht. Natuurlijk, Nederland, moreel failliet. De meldkamer liep vast. De cellen liepen vol. De kater komt later. Kortom: niet voor herhaling vatbaar. Wat ooit een volksfeest was, is nu een ordinaire straatoorlog met bierlucht en testosteron. Traditie is nostalgisch geweld geworden.
Toen kwam de kou. Sneeuw. Gladheid. Kou die in je botten kroop, bleef hangen en die niets verdoezelde. Boven ons hangt een onzeker, angstaanjagend gevoel veroorzaakt door Trump. Op 3 januari viel hij Venezuela aan en arresteerde Maduro. Macht als hobby. Hij trok de VS terug uit culturele organisaties, erfgoed, kunst, geschiedenis, dingen die geen geld opleveren en te veel vragen stellen. Geen winst. Geen applaus. Hij dreigt Groenland in te nemen. Hij dreigt de NAVO. Met iedereen die nog denkt dat regels iets voorstellen. Hij zegt dat zijn moraal de enige grens is. Zijn moraal. Dat is alsof je een pyromaan de brandverzekering laat beheren. Internationale wetten? Onzin. Overbodige rommel. Papier is geduldig, macht niet. Ondertussen gaat de oorlog tussen Poetin en Oekraïne zijn vierde jaar in. Alsof oorlog iets is waar je aan went. Zoals kou. Of geweld. Of slecht nieuws bij het ontbijt.
Welkom in 2026. Doe je veiligheidsgordels aan. 96
